Wartością artystyczną Gry jest przede wszystkim samo doświadczenie Gry. Jest to doświadczenie aktu twórczego, wniknięcie w samą tkankę tworzenia. Tu można by się odwołać do prac typu: Action painting i Jacksona Pollocka. Jednak byłoby to zawężeniem, bo tu spontaniczność malarskiego gestu jest dialogiczna i rozwojowa. Tak pokazuje praktyka Gry w abstrakcję. Jest to więc rodzaj happeningu, wciągającego odbiorę w akcję? To też nie, bo sama akcja ma tu miejsce, ale nie ma odbiorcy a współtwórca. Poza tym w czasie Gry rodzi się nowy rodzaj, rozumienia siebie, obrazu w sztuce i współuczestnictwa niej. Rodzi się Kultura eksperymentalna.

alla

Ponadto jest to jedyna Gra, która odbywa się przy pomocy nie materialnych posunięć a kończy materialnym efektem. Inne gry, odbywają się przy użyciu materialnych elementów, kończą zaś niematerialnym efektem, sukcesem lub porażką.

Gra w abstrakcję, toczy się przy użyciu narzędzi: pędzle, farby, podobrazie, które służą do wyrażania naszych emocjonalnych gestów a kończy materialnym efektem, jakim jest obraz wzajemnych relacji.
Wartość artystyczna Gry w abstrakcję, jest więc trojakiego rodzaju:

  1. Doświadczenie aktu Twórczego
  2. Obraz wzajemnych relacji.
  3. Przekaz wynikający z tego, co pokazuje obraz Gry? 
    • Obraz się obraca = każdy widzi świat od swojej strony.
    • Tworzy go dwoje współpartnerów = tworzymy obraz wzajemnych relacji.
    • Obraz powstaje poprzez współtworzenie i każdy z partnerów może go oglądać od swojej strony = nie istnieje jedna uniwersalna prawda, nikt nie widzi świata lepiej lub gorzej, każdy widzi go ze swojego punktu i dlatego możemy tworzyć wspólną przestrzeń istnienia.
    • Gdy jeden z partnerów maluje wykrzyknik drugi widzi spójnik, żaden komunikat nie gwarantuje komunikatywności. = Naszą różnorodnością rządzi paradoks!

Podsumowując:

Gra to odnowienie pojęcia obrazu w sztuce. Obraz wzajemnych relacji, czyli to, co możemy uczynić ze sobą, w relacji z innymi, a w konsekwencji z otoczeniem. Oczywiście, jest to obraz artystyczny, ale jednak faktycznie powstały, wynikający z realnego dialogu dwojga partnerów! Zanotowany na płaszczyźnie obrazu i gotowy do kontemplacji. Ważny jest obraz, świadomość partnerstwa, kompozycja wynikająca z emocjonalnej relacji, paradoks, jaki tym rządzi i jego rola w kreowaniu dialogu.